Pennurin liggur við síðuna av heftinum. Í huganum havi eg longu skrivað fleiri síður, men á pappírinum stendur einki. Fyrsta reglan skal helst vera góð. Hon skal siga tað, eg meini, og vera verd at lesa. Eg royni eina orðing, vraki hana og leiti eftir einari betri. Meðan eg hugsi, verður síðan verandi tóm.
Soleiðis kunnu vit eisini fara við tí, vit ynskja at gera í lívinum. Vit vilja læra nakað nýtt, fara undir eina uppgávu ella taka uppaftur okkurt, sum vit hava lagt til viks. Í huganum síggja vit, hvat tað kundi blivið til. Men áðrenn vit fáa byrjað, hava vit eisini ímyndað okkum alt tað, sum kann miseydnast. Og so verður hugskotið liggjandi, væl vart móti bæði mótgangi og møguleikum.
Eg kenni meg aftur í hesum. Tað er lættari at hugsa um tað, eg kundi gjørt, enn at finna út av, hvat eg veruliga dugi. So leingi eg ikki royni, kann eg varðveita vónina um, at tað hevði eydnast væl. Byrji eg, má eg góðtaka, at eg eri óroyndur, geri mistøk og havi nógv at læra.
Tað kann vera serliga torført, tá vit eru vaksin. Vit eru von við at duga okkara arbeiði og hava ábyrgd. Onnur vænta nakað av okkum, og sjálv hava vit eisini eina ávísa hugsan um, hvørji vit eru. Tá kann tað kennast ótrygt at fara undir nakað, har vit aftur eru byrjarar. Men hví skuldi tað verið ein skomm at læra, bara tí vit ikki longur eru ung?
Vit krevja ikki av einum barni, at tað skal duga at ganga, áðrenn tað roynir. Vit gleðast um tey fyrstu fetini og rætta eina hond fram, tá tørvur er á tí. Við okkum sjálvum hava vit ofta minni tol. Ein miseydnað roynd verður skjótt til eina niðurstøðu um, at hetta duga vit ikki. Men royndin kann siga okkum nakað nógv einfaldari: Hetta duga vit ikki enn.
Tað lítla orðið enn gevur okkum rúm at læra. Tað frítekur okkum ikki fyri at gera okkum ómak, men loyvir okkum at vera óliðug. Vit kunnu taka arbeiðið í álvara uttan at døma okkum sjálv eftir hvørjum einstøkum úrsliti.
Her hevur trúgvin týdning fyri meg. Eg skal ikki vinna mær virði hjá Guði við tí, eg fái av skafti. Kærleiki Hansara er ikki ein løn, sum bíðar við endan á arbeiðinum. Tí kann eg royna uttan at seta alt mítt virði í váða. Eg kann biðja um vísdóm, taka ímóti hjálp og viðganga, at eg ikki megni alt sjálvur. Tað, eg havi fingið at arbeiða við, nýtist ikki at vera fullkomið fyri at vera vert at brúka.
Næsta stigið er ofta nógv minni, enn vit hava gjørt tað til í huganum. Tað kann vera at skriva nakrar reglur, seta seg aftur við tað, sum gjørdist ov torført, ella biðja onkran læra seg tað fyrsta. Slíkar byrjanir gera lítið vart við seg. Men tær geva okkum eina roynd, sum eingin ætlan einsamøll kann geva.
Sjálvandi er ikki hvørt hugskot vert at fylgja, og ikki alt stríð merkir, at vit skulu halda fram óbroytt. Viðhvørt mugu vit broyta arbeiðshátt, hvíla okkum ella leggja okkurt frá okkum. Vísdómur er eisini at kenna síni mørk. Men tað er vert at kanna, um tað veruliga eru mørkini, sum steðga okkum, ella óttin fyri at síggjast, meðan vit enn læra.
Vit hava heldur ikki somu byrjan ella somu umstøður sum onnur. Tað, sum kemur lættliga hjá einum, kann krevja nógv av einum øðrum. Tí verður lítið vunnið við at samanbera okkara fyrstu roynd við tað, onkur hevur arbeitt við í nógv ár. Heldur kunnu vit gleðast um tað, vit duga í dag, sum vit ikki dugdu í gjár.
Hvat er tað hjá tær, sum blívur við at koma aftur í huga? Hevur tað framvegis týdning, so gev tí eina løtu og eina veruliga roynd. Tú nýtist ikki at lova tær sjálvum, at alt fer at eydnast. Tað er nóg mikið at vera fúsur at læra og trúgvur í tí lítla, tú megnar nú.
Heftið liggur enn framman fyri mær. Eg taki pennin og skrivi eina reglu. Hon verður ikki júst, sum eg hevði hugsað mær, men nú ber til at arbeiða við henni. Eg rættaði einki, meðan síðan var tóm.
Eg veit ikki enn, hvat hetta verður til. Men eg eri farin í gongd.