Ein sponn

„Hvør hevur mált vøtnini í hond síni, mált himmalin við sponn síni?“
— Esaias 40,12

Ein sponn er longdin millum útspílaðan tummil og fremstafingur ella longutong. Eitt lítið mát í einari menniskjahond.

Kortini brúkar Esaias júst hesa myndina, tá ið hann skal lýsa stórleika Guds:

Hann hevur mált himmalin við sponn síni.

Vit kunnu fara út eina klára nátt og hyggja upp. Yvir okkum hválvir himmalin seg, djúpur og tigandi. Stjørnurnar síggjast sum smáir ljósprikkar, men aftan fyri teir fjalir seg ein heimur, sum hugur okkara illa fær fatað. Ljósið, ið røkkur eygum okkara í kvøld, kann hava verið á ferð í hundraðtals ella túsundtals ár.

Jørðin, sum fyri okkum tykist so stór, er bert ein lítil gongustjørna kring sólina. Sólin er aftur bert ein av milliardum av stjørnum í Mjólkavegnum. Hann er so víður, at sjálvt ljósið, sum ferðast næstan 300.000 kilometrar um sekundið, brúkar umleið 100.000 ár at koma úr øðrum enda í hin.

Og Mjólkavegurin er bert ein galaksa millum óteljandi aðrar.

Jú longri menniskjað hyggur út í rúmið, tess størri tykist alheimurin at verða. Nýggjar stjørnur koma undan myrkrinum, og aftan fyri tær síggjast galaksur, sum hvør í sínum lagi rúma milliardum av sólum. Aftan fyri tær eru aftur aðrar.

Vit royna at máta frástøðurnar í ljósárum, men tølini gerast so stór, at orðini næstan missa sína merking. Hugur okkara røkkur bert eitt lítið petti út í hesa ófatiligu vídd.

Mitt í øllum hesum standa orðini hjá profetinum still og sterk:

Guð hevur mált himmalin við sponn síni.

Tað, sum fyri okkum er markleyst, hevur Hann yvirlit yvir. Tað, sum vit ikki kunnu fata, er ikki fjalt fyri Honum. Eingin stjørna er vorðin burtur, og eingin galaksa ferðast uttan fyri vitan Hansara.

Men tá ið vit hyggja upp í hesa ómetaligu vídd, kann ein spurningur vakna í okkum:

Hvat er menniskjað í øllum hesum?

Hvat eri eg millum milliardir av stjørnum og óteljandi galaksur?

Dávid kendi henda sama spurning:

„Táið eg síggi himmal Tín, verk fingra Tína, mánan og stjørnurnar, ið Tú hevur sett har – hvat er tá menniskjað, at Tú minnist tað?“
— Sálmur 8,4–5

Tað størsta undrið er tó ikki bert, at Guð er so stórur, at Hann kann máta himmalin við sponn síni.

Tað størsta undrið er, at Hann kom okkum nær.

Jóhannes leiðir okkum aftur til upphav alra luta:

„Í upphavi var Orðið, og Orðið var hjá Gudi, og Orðið var Guð. Alt er vorðið til við Honum, og uttan Hann er einki vorðið til av tí, sum til er.“
— Jóhannes 1,1 og 3

Sonurin, sum skapti stjørnurnar og gav galaksunum teirra leiðir, varð ikki verandi langt burtur.

Orðið varð hold og tók bústað okkara millum.

Hann, sum rúmar tí ómetaliga alheiminum, læt Seg sjálvan rúmast í einum menniskjalikami. Hann kom inn í okkara tíð, okkara myrkur og okkara lív.

Her tendrast vónin.

Hon er ikki grundað á, at menniskjað einaferð fer at skilja allar loynidómar alheimsins. Hon er heldur ikki grundað á, at vit sjálv megna at finna leiðina út úr myrkrinum.

Vónin er, at ljósið sjálvt kom til okkara.

„Í Honum var lív, og lívið var ljós menniskjanna.“
— Jóhannes 1,4

Hitt sanna ljósið kom í heimin. Ikki sum eitt fjart ljós millum óteljandi stjørnur, men sum Sonurin, ið kom at lýsa inn í hjarta menniskjans.

Myrkrið fekk ikki síðsta orðið.

Guð sendi ikki bert eina heilsan úr tí fjaru ævinleikanum.

Hann gav okkum Son Sín.

Hann, sum kennir leiðirnar hjá galaksunum, kennir eisini leið tína. Hann, sum sær tær fjarskotnu stjørnurnar, sær eisini teg. Hann kennir tankarnar, sum tú ikki fært sett orð á, sorgina, sum eingin annar sær, og vónina, sum enn livir still inni í tær.

Stjørnuhimmalin lærir okkum, at vit eru smá.

Men hann sigur ikki, at vit eru týdningarleys.

Tí virðið á einum menniskja verður ikki mált eftir stødd tess í alheiminum, men eftir kærleikanum hjá Honum, sum skapti tað og kom at leita eftir tí.

Vit eru smá undir stjørnuhválvinum, men vit eru ikki gloymd.

Ljósið er komið.

Sonurin er komin.

Og í Honum er lív og vón.

Hann, sum mátar himmalin við sponn síni, kom sjálvur niður undir himmalin fyri at vera okkum nær.