Tíðin rennur, sum sandur millum míni fingrar, 

hvør korn eitt minnisbrot, ein søga, ein kensla. 

Dagurin í gjár, fyltur við broytingum og undran, 

er nú burtur, sveipaður í fortíðarinnar myrkri. 

Í byrjanini, tá mín sál varð skapað, 

vóru míni dagar skrivaðir í Bókina. 

Barndómurin, við sínari óseku gleði, 

var ein gáva, ein fyrijáttan, sveipað í ljós. 

Ungdómsárini, fylt við dreymum og vón, 

við kærleika, vinalagi, og stórum broytingum, 

dagar við leitan og undran. Tá ið hond Tí 

 leiddi meg í loyndum. 

Í manndóminum, við ábyrgd og stríði, 

við avbjóðingum, sum herda meg, sum 

árini runnu.  Tey stoyptu mítt lív, 

í tíðarinnar meldri, í Tínum kærleika. 

Nú, tá eg hyggi aftur á, 

síggi eg tíðina renna, sum sandur, millum fingrarnar. 

Hvør minnisbrot ein dýrgripur, 

hvør korn ein partur av mínari søgu, 

skrivað í Guðs ævigu minnisbók. 

Fortíðin hevur lært meg, framtíðin roynir meg, 

men nútíðin er mín, her eri eg. 

Tíðin rennur, sum sandur, millum fingrarnar, 

men í mínum andadrátti, eri eg fríður, 

í Tínum hondum, ið altíð halda mær. 

Tíðin er sum sandur í mínum hondum, 

hvørt korn ein dýrgripur, sum glíður burtur. 

Í hesum eygnabrá, í hesum núi, 

finnur sál mín frið, í Tíni náði. 

Lat okkum fegnast um hetta tíðarbil, 

við vísdómi og takksemi, 

tí hóast tíðin er flótandi, 

er tann lívgevandi andadráttur, okkara at njóta, 

í Tínum kærleika og friði. 

Hvør andadráttur er eitt minnisbrot, 

ein partur av tí stóra heila, sum er eitt mannalív. 

Tíðin rennur, sum sandur, millum míni fingrar, 

men í hesum løtu, eri eg fríður, 

í Tínum æviga og loynda kærleika. 

Mær leingist at flyta út úr tíðini.